Garść teorii

Do TTB w Polsce zalicza się następujące rasy: American Staffordshire Terrier (amstaff), Staffordshire Bull Terrier (staffik), Bulterier oraz Bulterier miniaturowy. Są to rasy uznane przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), a co za tym idzie przez Polski Związek Kynologiczny (PZK, członka FCI). Piątą „rasą” nieuznaną oficjalnie przez FCI (ani PZK) jest tzw. American Pit Bull Terrier, potocznie zwany pitbullem. Warto wspomnieć, że w niektórych krajach np. w USA pitbulle są uznawane za rasę. Dzieje się tak, dlatego że FCI jest największą, ale nie jedyną federacją kynologiczną. Stany Zjednoczone mają swoje odrębne jednostki, takie jak AKC (rodowody AKC są na zasadzie wzajemności honorowane w państwach członkowskich FCI), UKC (organizacja, która jako pierwsza rejestrowała pitbulle i robi to dziś) czy ADBA (organizacja zrzeszająca hodowców pitbulli i rejestrująca tylko APBT).

Jeśli wybierzecie się na wystawę psów rasowych w Polsce na ringach spotkacie przedstawicieli pierwszych czterech ras. Trafiając do schroniska dla bezdomnych zwierząt zobaczycie głównie tzw. pitbulle i amstaffy, czyli psy w typie rasy. W większości przypadków psy bezdomne to psy nierasowe, nieposiadające rodowodów PZK (nie mając udokumentowanego pochodzenia, nie można zaświadczyć, o czystości rasy i zgodności z wzorcem rasy), klasyfikowane po prostu ze względu na swój wygląd. Oczywiście zdarzają się w schroniskach i psy rodowodowe, jednak są to przypadki dużo rzadsze. Nie znaczy to, że psy ze schronisk są mniej wartościowe jako psy towarzyszące. Jesteśmy skłonni twierdzić, że wręcz przeciwnie.

TTB, jakie są?

Teriery typu bull mają pewne wspólne cechy charakterologiczne, choć specyfiki poszczególnych ras różnią się między sobą. Amstaffy i pitulle znacznie lepiej sprawdzają się w psich sportach niż bulteriery, które cechuje szczególny indywidualizm, co sprawia, że ich szkolenie jest trudniejsze. Staffiki z kolei są najbardziej „rozgadane” ze wszystkich TTB i szczególnie energiczne. Bez wątpienia wszystkie TTB to psy silne fizycznie, ich budowa i pierwotne przeznaczenie, pomimo różnic rozmiarowych, spowodowało, że cechują się dużą siłą i rozwiniętą muskulaturą. TTB są też niezwykle aktywne. Z pewnością widzieliście piękne zdjęcia wylegujących się na kanapie astów, ale nie oznacza to, że są to psy leniwe. W przeważającej większości potrzebują zajęcia i dużej dawki ruchu (szczególnie psy młode).

Jak mądrze wychowywać?

Z TTB pracować warto zawsze. Nie tylko dla zapewnienia psu odpowiedniej aktywności fizycznej, ale także by budować prawidłowe relacje i oswajać swojego podopiecznego z innymi żywymi istotami. TTB cechują się nieustępliwością, mogą mieć tendencje do dominacji (zarówno w stosunku do ludzi jak i innych psów) czy ulegania szybko dużym emocjom, co w połączeniu z ich siłą może generować konkretne problemy. Prawdą jest, że w przypadku tych ras należy dołożyć starań, aby od małego socjalizować psy. Nie znaczy to jednak, że jednostki dorosłe np. te z adopcji stoją na straconej pozycji! Dojrzałe osobniki można szkolić z równie dużym powodzeniem (wiemy to z doświadczenia). Zazwyczaj trudniej jest ułożyć bezpieczne, poprawne relacje dojrzałego TTB z innymi zwierzętami (ze względu na w/w cechy). Często mówi się, że te psy nie akceptują innych zwierząt – nie oznacza to jednak, że budowanie pozytywnych relacji z domownikami jest niemożliwe. Wielokrotnie przekonywaliśmy się, że wytrwałość i ciężka praca przynoszą oczekiwany rezultat. Biorąc pod uwagę, że TTB są psami upartymi i często szukającymi niezależności, współpraca z nimi wymaga wiedzy, czasu, cierpliwości, ale też stanowczości i spokoju. Trzeba jednak pamiętać, że niezależnie od ogólnej specyfiki, każdy pies jest odrębnym stworzeniem, ma swoją osobowość oraz historię, dlatego powinniśmy postrzegać go indywidualnie i unikać nadmiernego generalizowania.

Poznaj TTB, a pokochasz je tak jak my.
Są to psy, które potrafią obdarzyć człowieka ogromną miłością. Zdobycie ich zaufania i oddania jest naprawdę niesamowitym uczuciem.